เรื่องผีหอพักกลับมาอีกครั้ง เพราะ ศิษย์เก่าที่เคยศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยดังทางภาคเหนือ
ได้ส่งเรื่องราวที่เจ้าตัวบอกว่าน่ากลัวกว่าเรื่องผีของเด็กหอย่านรังสิตที่เราเคยนำเสนอไปแล้ว
และอดีตนักศึกษาคนดังกล่าว ชื่อแอ้ สุภา จักรเพชร คือศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ว่า

แอ้บอกเธอเรียนจบมาได้ประมาณ 2 ปีแล้ว หลังจากเรียนจบก็มาทำงานที่กรุงเทพฯ
ก็ไม่ค่อยได้เจอกับเพื่อนที่ต้องอาศัยหอพักสมัยเรียนด้วยกัน “เวลาคิดถึงเพื่อนๆ และบรรยากาศเก่าๆ
สมัยเรียนก็อดยิ้มไม่ได้ทุกที”

“โดยเฉพาะเรื่องผีๆ ของเด็กหอที่เนี่ย ฮิตสุดเลย ไม่ว่าจะไปถามนักศึกษาคนไหนรับรองได้ว่า
ต้องรู้กิตติศัพท์ของหอพักที่นี่ดีทุกคน หอที่ว่านี้เป็นหอพักในมหาวิทยาลัย
หอแบ่งออกเป็นตึกนักศึกษาชายและตึกนักศึกษาหญิิง มีกี่ชั้นแอ้จำไม่ได้แล้ว ส่วนสภาพของห้องนั้น
ก็เหมือนหอพักนักศึกษาทั่วๆ ไป ห้องหนึ่งพักได้ 4 คน มีตู้และโต๊ะเขียนหนังสือให้แต่ละคน
ส่วนห้องน้ำเป็นห้องรวมที่ต้องใช้ร่วมกัน ซึ่งนักศึกษาปี1 ที่มาเรียนที่นี่ต้องอยู่หอในทุกคน”

จากนั้นแอ้เริ่มเล่าถึงเหตุการณ์สยองขวั*ที่เกิดขึ้นกับเธอและเพื่อนๆ ถึงครั้งตอนที่เธอพัก
อยู่หอพักดังกล่าวช่วงเข้าเรียนปี 1 ใหม่ๆ

“เรื่องผี เรื่องแรกของหอพักที่จะเล่าเนี่ยมันเกิดขึ้นกับเพื่อนคนหนึ่งที่เรียนคณะเดียวกับแอ้
เขาชื่อว่า “เอก” ปกติแล้วเขาไม่ค่อยสนใจเรื่องผีๆ เท่าไหร่ ประมาณว่าใครเล่าก็ฟัง
แต่ถ้าถามว่าเอกเชื่อไหม เอกมักจะบอกกับเพื่อนๆ ว่าเรื่องพวกนี้มันไร้สาระ
แต่หลังจากนั้น 2 วันคำพูดของเอกนั้นก็เปลี่ยนไป”

แอ้บอกว่าเอกมาเล่าให้เพื่อนๆ ฟังว่าตามปกติแล้วหอพักชายจะนอนกันดึกมาก ประมาณตี 2 ตี 3
“คืนนั้นตี 3 แล้ว เอกเขาบอกเขาแยกย้ายกันกับเพื่อนๆ เข้าที่นอนของใครของมัน
เพราะกลัวว่าพรุ่งนี้จะตื่นไปเรียนสาย แต่ทีนี้เอกเขานอนไม่หลับสิ ก็เลยเวลานอนมานานแล้วนี่จะทำยังไง
เอกก็ไม่หลับเสียที จนกระทั่งเสียงนาฬิกาบอกเวลาตี 4 แล้วเขาข่มตายังไงก็ไม่หลับ
คนเราเวลานอนไม่หลับเนี่ยก็จะลืมตาขึ้นมาก็เป็นอย่างนี้กันทุกคนใช่ไหม
แต่ทีนี้พอเอกลืมตาเขาเห็นสิ่งผิดสังเกตที่ปลายเท้าเขา เอกพยายามเพ่งสายตาไปมอง
ปรากฎว่าเอกเห็นเป็นร่างคนมานั่งอยู่ข้างๆ พัดลม”

“ที่เขาเห็นน่ะเอกบอกเป็นเด็กนั่งกอดเข่าอยู่ ตอนแรกเขาก็นึกว่าตาฝาดหรือเปล่า ก็ขยี้ตาหลายครั้ง
แต่ก็ยังเห็นเหมือนเดิมเป็นเด็กผู้ชาย เขาบอกว่าพยายามตะโกนเรียกเพื่อนๆ ที่อยู่ในห้อง
แต่ไม่มีใครตื่นเลย เหมือนกับไม่ได้ยินอย่างนั้นล่ะ ครั้นจะลุกขึ้นก็เรียกก็ลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้”

แน่นอน อาการแบบนี้เป็นใคร ก็ต้องนึกแล้วว่า โดนผีอำแหงๆ เอกก็เลยใช้วิธีสวดมนต์
ไม่รู้ว่ากี่บทต่อกี่บท เจ้าเด็กที่นั่งกอดเข่าก็ไม่มีวี่แววว่าจะหายไป

“เอกเขาบอกว่าทำยังไงๆ เด็กคนนั้นก็ไม่หายหน้าไป เขาก็เลยปิดตาให้แน่นสนิทเลย
เพื่อไม่ให้เห็นเด็กคนนั้นไง เขาบอกหัวใจเขาเนี่ยเต้นตุ๊บๆ เลย กลัวว่าเด็กคนนั้นมันก็ลุกขึ้นมาหา”

พอเสียงนาฬิกาบอกเวลาตี5 ก็ใกล้เวลาฟ้าสางแล้ว เอกก็เลยลืมตาขึ้นมา
ในใจหวังว่าคงไม่ต้องเห็นภาพอะไรอีก แต่เมื่อเอกลืมตาขึ้น
ร่างของเด็กคนนั้นก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้หายไปไหน

“จากความกลัวเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ตอนนั้นมันกลายเป็นความเครียดเลย
ในใจเขาคงคิดนะว่าเขาต้องเห็นเด็กคนนี้ไปอีกนานแค่ไหนเนี่ย เอกก็ต้องข่มตาลงอีกรอบ
แต่ด้วยความที่เอกอดหลับอดนอนมาทั้งคืนไง เลยทำให้เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้สึกตัว”

เอกเล่าให้แอ้ฟังว่าพอ 8 โมงเช้า เพื่อนตัวแสบทั้ง 3 ก็ลุกจากเตียง
มาปลุกเอกให้ตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียน โดยไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนบ้าง

“เขาบอกแอ้นะว่าพอได้ยินเสียงเพื่อนปลุกนะ เอกยังไม่กล้าลืมตาเลย
กลัวจะเจอภาพแบบเดิมอีก พอเพื่อนมันเห็นว่าเอกไม่ยอมตื่นแน่ๆ มันตั้งท่าจะรุมอัด
เอกเลยยอมลืมตาขึ้น โชคดีที่ไม่มีเด็กคนนั้นนั่งอยู่อีกแล้ว พอเขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ
ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนๆ ฟัง เพื่อนเองก็ตกใจกลัวกันมาก
แต่ก็ยังไม่สามารถหาคำตอบได้เลยว่าเด็กคนนั้นคือใคร แล้วมานั่งตรงนั้นเพื่ออะไร
เรื่องของเขาก็กลายเป็นที่โจษจันไปทั้งหออยู่ระยะหนึ่ง”